Lezenswaardig

Overdenkingen

Inhoud:

Omgaan met de tijd / Ton Baeten

Vriendschap / Marianne Busser

Onverwacht geluk

Openstaan voor veranderingen / Vivian Buchan

Zand & steen / Auteur onbekend

De werking van de heelmakende stilte / John Bartels

Ik wens je tijd / Elli Michler

Wacht niet / Valeer Deschacht

De steen / Bram Vermeulen

Teksten:

De tijd gaat tegenwoordig zo snel! Weken, maanden jaren vliegen voorbij zonder dat je er erg in hebt. En waar heb je al die tijd eigenlijk mee benut?

Omgaan met de tijd

Een tiende deel van het derde millennium is voorbij
en de wereld draait precies zo door als voorheen.
Er zijn wel schokkende dingen gebeurd
- zoals de aanslag op de Twin Towers in 2001 -
die de toekomst voor een groot deel bepalen,
maar de gevolgen daarvan doorzien we nog niet helemaal.
In ieder geval ligt er een nieuw jaar voor ons
als een onbeschreven blad,
als een nog niet bewandeld pad.
Een zee van tijd wacht ons, om ingevuld te worden
met kleine, alledaagse daden,
die achteraf wellicht groter zijn
dan we op dat moment vermoeden.

Hoe kijk je tegen de tijd aan, die je gegeven wordt?
Tijd is immers kostbaar, zeggen we.
Tijd is geld, zegt het spreekwoord.
Woeker met je tijd, zegt de een.
Beid je tijd, zegt de ander, wacht je tijd af.
We beschouwen tijd vaak als een winstobject,
als materiaal, dat zo effectief mogelijk gebruikt moet worden.
Tijd staat vaak synoniem met zakelijkheid, eigenbelang.
Wees zuinig met je tijd! Verdoe je tijd niet!
Jachten en jagen is het gevolg. Je komt tijd te kort.
Geen tijd voor dit of dat,
niet voor de mensen om je heen, vooral niet voor jezelf.
En mensen lopen vast,
omdat ze nergens tijd voor hebben
behalve voor zaken, voor geld.

Omgaan met de tijd is een kunst,
die velen van ons verleerd hebben.
Wat schijnbaar tijdverlies is, omdat het niets oplevert,
zou wel eens tijdwinst kunnen zijn.
Tot jezelf komen, op adem komen,
het stil laten worden in en om je heen,
oog voor mensen krijgen:
daarmee win je tijd, omdat je ruimte schept.
Tijd vraagt om ruimte en wenst niet
ingesnoerd te worden in het eigen harnas.
Als je de tijd in de ruimte laat staan,
krijg je oog en oor voor wat om je heen gebeurt.
Je ziet mensen en dingen,
die tevoren als een schim aan je voorbijgingen,
omdat je zo haastig en gejaagd was.

Je moet van de tijd geen bezit nemen.
Je moet je tijd wel goed beheren.
Tijd vraagt om kiezen van wat de moeite waard is,
van wat aandacht van je vraagt.
Wie tijd als een object beschouwt,
dat te gelde gemaakt moet worden,
gaat ook mensen als object beschouwen.
Ze tellen slechts mee, voor zover ze nuttig zijn.
Mensen worden object van ideeën en theorieën.
Wie zichzelf de tijd gunt om tot zichzelf te komen,
zal ook gaan inzien dat tijd aan een ander besteed
nooit verloren tijd is.
Ze levert wel geen geld op,
maar wat veel belangrijker is,
ze schept verbondenheid.
Ik hoop dat u in 2011 veel tijd zult hebben!

Ton Baeten

Vriendschap

Sluit vriendschap met de bomen

Sluit vriendschap met de wind

Sluit vriendschap met de bloemen

die je op de wereld vindt

Sluit vriendschap met de wolken

Sluit vriendschap met de maan

Sluit vriendschap met de sterren

die aan de hemel staan

Sluit vriendschap met de golven

De zee: met eb en vloed

Maar vooral met mensen

die je op je weg ontmoet

Marianne Busser

Onverwacht geluk zal ons ten deel vallen als we…

Openstaan voor veranderingen

Hoe vaak hebt u niet gezegd: “Als alles weer eenmaal normaal is…”, zonder u te realiseren dat de dingen nooit opnieuw hetzelfde zullen zijn?

Van alle zaken in de wereld is verandering het meest constant. We zullen elke verandering – welkom of niet – moeten aanvaarden in het besef dat niets blijvend is, en alles voorbijgaat. En aangezien twee dingen zich nooit tegelijk en op dezelfde plaats afspelen, volgt de ene verandering de andere op, waardoor we ons kunnen ontwikkelen.

Linda zat in zak en as toen haar man werd overgeplaatst naar een stad meer dan duizend kilometer verwijderd van haar familie en vrienden. Ze was er zeker van een vreselijke tijd tegemoet te gaan en verzette zich met hand en tand. In stilte hoopte ze dat haar man alleen zou gaan.

Tot een vriendin haar voorhield dat het leven uit periodes bestaat en na het afsluiten van de ene de volgende begint. Dus besloot ze de verandering te nemen zoals die kwam en er het beste van te maken. Om nieuwe vrienden te krijgen ging ze op een cursus schilderen. Daar ontdekte ze dat ze een talent had waarvan ze het bestaan in de verste verte niet had vermoed. Het duurde niet lang of haar lerares organiseerde een tentoonstelling. De belangstelling voor het werk van Linda was zo groot dat ze opdrachten begon te krijgen voor haar zeegezichten. Spoedig was ze een veelgevraagd aquarelliste.

”Wat ben ik kinderachtig geweest“, schreef ze aan haar moeder. “Door deze verandering heb ik de kans gekregen een talent te ontwikkelen dat ik anders nooit ontdekt zou hebben.“

Als we leren positief te staan tegenover veranderingen en we de goede kanten ervan zien, zullen we de problemen en zorgen van het heden kunnen aanvaarden, in de wetenschap dat “ook dit voorbij zal gaan.“ Onthoud dit: er gaat nooit een deur dicht zonder dat er een andere opengaat.

Uit “Oblates” van september/oktober 1987, samengevat door Vivian Buchan. Oorspronkelijk uit: National Shrine of Our Lady of the Snows, Belleville , Illinois

Zand & steen

Dit verhaal vertelt over twee vrienden die door de woestijn liepen. Op een moment tijdens de reis kregen ze ruzie en de ene vriend sloeg de ander in het gezicht. Degene die geslagen werd was gekwetst, maar zonder iets te zeggen schreef hij in het zand:

Zij liepen verder totdat zij een oase vonden, waar zij besloten een bad te nemen. Degene die was geslagen, raakte vast in modder en dreigde te verdrinken, maar de vriend redde hem. Nadat hij was bijgekomen, schreef hij op een steen:

De vriend die had geslagen en zijn beste vriend had gered vroeg hem: "Nadat ik je had geslagen, schreef je in het zand en nu schrijf je op een steen, waarom?" De andere vriend antwoordde: "Als iemand ons pijn doet moeten we het in zand opschrijven waar de wind van vergeving het kan uitwissen, maar als iemand iets goeds doet voor ons, moeten we het in steen graveren, waar geen wind het ooit kan uitwissen".

De werking van de heelmakende stilte

Tijd is iets en tijd is niets
't is een vleugel of een fiets
't is net zo iets als 't weer
wie geen tijd heeft, leeft niet meer

(Toon Hermans)

Je bouwt iets op. Je moet je kennis steeds weer bijhouden en allerlei tijdrovende klussen doen. Het kost energie om al je relaties te onderhouden en je verplichtingen na te komen.

Dat alles kan, met vaak een doordachte timing, redelijk lukken. En als het zo gaat dan kun je met een gevoel van tevredenheid op dezelfde voet doorgaan.

Toch kan het gebeuren, dat je soms onverwacht of door een sluipend proces geconfronteerd wordt met een brok van onzekerheid. Allerlei vragen waarmee je je niet echt intens bezighield, kunnen steeds klemmender worden. Leef ik of word ik geleefd? Hoe vrij ben ik nog? Wat wil ik nog met mijn leven? Heb ik me niet ongemerkt bij alles wat ik opgebouwd heb ingemetseld? Eén ding is zeker: Als je niet aan jezelf bouwt, dan wordt bouwen afbreken!

Ik denk, dat mensen dat instinctief aanvoelen. Wellicht verklaart dat ook de hernieuwde belangstelling van veel mensen voor kloosters: de gebouwen en het kloosterleven. Juist in onze tijd, waarin markteconomie, schaalvergroting en efficiënt werken hoog in het vaandel staan, doet de noodzaak tot bezinning en rust toenemen. Waartoe is de mens geroepen? Het antwoord op deze klassieke vraag wordt actueler dan ooit. En de mens zoekt……

Kathleen Norris realiseerde zich, dat er aan het bezig zijn nooit een eind komt. Die gedachte frustreerde haar. Ze zocht naar de zin van het leven, ontdekte de kloosterwereld en raakte daardoor zeer geboeid. De ervaring, dat die wereld een nieuw perspectief bood op tal van aspecten in haar leven, resulteerde in de totstandkoming van het schitterende boek: De Kloostergang. Wie het leest zal van de inhoud onder de indruk raken en misschien krijgt U net als Kathleen en vele anderen zin om enige tijd in een klooster te willen vertoeven.

Wie meerdere dagen in een klooster verblijft, ervaart iets dat met tijdloosheid en een nabijheidservaring van God van doen heeft. Een soort van heldere kijk om wat anders in het leven te gaan staan overvalt je en iets van een heelmakende werking wordt voelbaar.

Daar kan de tijd voor een mens inderdaad rozen baren. Hoewel ik net als Kathleen niet blijvend in een klooster zou willen zijn, kom ik er op zijn tijd graag. Lekker neuzen in oude boeken, wandelen in tuinen, meedoen met het dagritme van de kloosterlingen. En niet te vergeten de altijd weer vruchtbare ontmoetingen met tochtgenoten.

Ik zou zeggen, ervaar de kracht van het kloosterleven en probeer de druk van het alledaagse leven te verlichten door tijd te nemen voor zaken die er werkelijk toe doen.

Toon Hermans zei het al zo treffend in zijn epigram “Tijd”: speelse woorden, een kinderlijke tekst met een onbetwiste waarheid vervat in een puntgedichtje.

John Bartels

Ik wens je tijd

Ik wens je niet elk mogelijk talent.

Ik wens je alleen wat je in de meesten niet herkent.

Ik wens je de tijd om je te verheugen en te vermaken en als je ze benut, kun je er nog best iets van maken.

Ik wens je tijd voor je doen en je denken, niet alleen voor jezelf, maar ook om aan anderen te schenken.

Ik wens je tijd, maar niet om je te haasten als een trein, maar gewoon de tijd om tevreden met jezelf te zijn.

Ik wens je tijd, niet om die voorbij te laten gaan.

Ik wens, dat er genoeg tijd voor je zal blijven bestaan, als tijd voor verbazing en tijd om te dromen, in plaats van dat je op elke minuut van de tijd terug moet komen.

Ik wens je tijd om al de sterren te grijpen en tijd om te worden, te rijpen.

Ik Ik wens je tijd om te hopen en liefde te bedrijven.

Het heeft geen zin om al je tijd te verschrijven.

Ik wens je tijd om jezelf te vinden, elke dag, elk uur opnieuw geluk te vinden.

Ik wens je tijd om te leven!

Elli Michler

(Uit: “Haast je langzaam” van Lothar Seiwert)

Wacht niet

Wacht niet

op zorgeloze dagen om gelukkig te zijn,

want altijd zal er een probleem zijn

dat je zorgen geeft.

Wacht niet

op waardering van iedereen om gelukkig te zijn,

want altijd zal er iemand

kritiek op je hebben.

Wacht niet

op een dag zonder fouten om gelukkig te zijn,

want altijd maak je ergens

een grote of kleine blunder.

Wacht niet

tot iedereen vriendelijk voor je is om gelukkig te zijn,

want altijd zal er iemand

jaloers op je zijn.

Wacht niet

tot ze "genoeg" betalen om gelukkig te zijn,

want altijd zul je minder verdienen

dat je meent waard te zijn.

Wacht niet

tot je bij iedereen gelijk haalt om gelukkig te zijn,

want altijd zal iemand denken

het toch veel beter te weten.

Uit: Valeer Deschacht, Lessen voor tijd en eeuwigheid, Roeschelare 1983

De Steen

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van een rivier hou je niet tegen.
Het water vindt er altijd een weg omheen.

Misschien eens gevuld van sneeuw en regen,
neemt de rivier mijn kiezel mee.
Om hem dan glad en rond gesleten,
te laten rusten in de luwte van de zee.

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde ‘t bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde ‘t bewijs van mijn bestaan
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
het water nooit dezelfde weg zal gaan.

Bram Vermeulen

Voor meer informatie en/of aanmelding: mailto:ely.15 planet.nl

John Bartels / Overhoff 15 / 6871 CZ Renkum

Telefoon: 0317 31 49 57 / Telefax: 0317 31 93 81